Λίγες ημέρες πριν από το φετινό Met Gala, η Vogue μετατοπίζει το βλέμμα από το φόρεμα στο σώμα.
Με αφορμή το Costume Art, τη νέα έκθεση του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης της Νέας Υόρκης, το περιοδικό παρουσίασε πέντε έργα σύγχρονων γυναικών καλλιτεχνών που συνομιλούν με το θέμα της φετινής διοργάνωσης. Οχι μέσα από το κόκκινο χαλί, αλλά μέσα από την τέχνη.
Στο κέντρο της έκθεσης βρίσκεται η ανθρώπινη φιγούρα: το σώμα όπως έχει ντυθεί, γδυθεί, στολιστεί, παραμορφωθεί, περιοριστεί ή τιμηθεί μέσα στους αιώνες της ιστορίας της τέχνης. Η Vogue προσθέτει σε αυτή τη συζήτηση πέντε σύγχρονες εικόνες, φτιαγμένες από καλλιτέχνιδες που αντιμετωπίζουν το σώμα όχι ως απλή επιφάνεια για ένδυση, αλλά ως πεδίο εμπειρίας, μνήμης και μορφής.
Η πρώτη εικόνα είναι ένα αυτοπορτρέτο της Σάρλοτ Γουέιλς, με τίτλο Frank and Grace and Me. Η φωτογράφος ήταν προχωρημένα έγκυος στο δεύτερο παιδί της και εμφανίζεται μαζί με τον μικρό γιο της. Η εικόνα μετατρέπει τη μητρότητα σε κίνηση, βάρος και πολλαπλότητα. Δεν δείχνει το σώμα ως σταθερό αντικείμενο, αλλά ως κάτι που μεταβάλλεται, φροντίζει, κουβαλά και ταυτόχρονα χάνει προσωρινά την ελευθερία του.
Η Χάρλεϊ Γουίρ πλησιάζει το σώμα από την πλευρά της ιστορίας και της ένδυσης. Στη δική της εικόνα, ένα σώμα φέρει ένα δερμάτινο βρετανικό στρατιωτικό ποδιάρι και ένα κρινολίνο του 19ου αιώνα. Η αντίθεση ανάμεσα στο στρατιωτικό υλικό και τη γυναικεία ιστορική σιλουέτα ανοίγει ένα παιχνίδι ανάμεσα στην προστασία, την πειθαρχία και τη σκηνοθεσία του σώματος.
Η Ιζαμπέλ Βέντσελ, που έχει εκπαιδευτεί ως ακροβάτισσα, μετατρέπει το σώμα σε σχεδόν αφηρημένο γλυπτό. Η φιγούρα της είναι αναποδογυρισμένη, ασταθής, σωματικά αδύνατη και ταυτόχρονα απολύτως ελεγχόμενη. Η εικόνα συνδέεται με την ενότητα της έκθεσης γύρω από το abstract body, το σώμα που παύει να είναι αναγνωρίσιμη πόζα και γίνεται σχήμα.
Η Τσαμπαλάλα Σελφ, η οποία συμμετέχει και στη συμβουλευτική επιτροπή του Costume Art, εμφανίζεται στο αφιέρωμα με το έργο Evening του 2019. Με τη γνώριμη εικαστική της γλώσσα, τις έντονες φόρμες και την έμφαση στην κλίμακα, το σώμα γίνεται παρουσία. Δεν ζητά να χωρέσει σε μια ιδανική αναλογία. Επιμένει στον όγκο, στο σχήμα, στη χειρονομία και στην εικόνα του εαυτού ως δύναμη.
Η Κόκο Καπιτάν επιστρέφει στο γυμνό σώμα, αλλά χωρίς την εύκολη πρόκληση. Η εικόνα της τοποθετεί τη φιγούρα μέσα σε ένα σχεδόν άυλο, λευκό περιβάλλον, όπου η γυμνότητα μοιάζει περισσότερο με αφαίρεση παρά με έκθεση. Το σώμα εμφανίζεται σαν ίχνος πάνω σε μια επιφάνεια, ανάμεσα στην ευαλωτότητα και την εξαΰλωση.
Το ενδιαφέρον του αφιερώματος είναι ότι χρησιμοποιεί το Met Gala όχι ως αφορμή για ακόμη ένα σχόλιο πάνω στη celebrity μόδα, αλλά ως είσοδο σε μια παλαιότερη και πιο βαθιά συζήτηση: τι κάνει το ρούχο στο σώμα και τι κάνει το σώμα στο ρούχο.
Το Costume Art δεν κοιτά την ένδυση μόνο ως μόδα, αλλά ως ιστορία εικόνων. Τα ρούχα δεν καλύπτουν απλώς το σώμα. Το οργανώνουν, το περιορίζουν, το μεγαλώνουν, το κρύβουν, το αποκαλύπτουν, το κάνουν θέαμα ή μνήμη. Μέσα από τις πέντε καλλιτέχνιδες, η Vogue δείχνει ότι πριν από το φόρεμα υπάρχει πάντα κάτι πιο δύσκολο και πιο ζωντανό: το σώμα που το κουβαλά.
Με στοιχεία από Vogue
